Soms schrijf je woorden niet omdat iemand ze móét horen, maar omdat ze gezegd willen worden. Dit is zo’n tekst die ik schreef maar nooit verstuurde.
Ik ben niet naïef. Ik zie wat er gebeurt. Misschien vinden sommigen mij irritant omdat ik blijf benoemen wat ik voel, maar weet je wat ik écht irritant vind? Dat zoveel mensen de confrontatie met zichzelf vermijden. Stilte wordt vaak gezien als kracht, maar meestal is het gewoon een vlucht. Er zit geen moed in een punt zetten als je dat alleen doet om niet met je eigen spiegel geconfronteerd te worden.
Ik herken het patroon: het vluchten, het vermijden, de ander laten geloven dat er wel een reden is, een excuus, een verhaal. Maar in werkelijkheid is het een manier om pijn buiten jezelf te leggen en de last neer te leggen bij degene die achterblijft. En jij gaat gewoon verder door alles wat was weg te stoppen en je aandacht te verleggen in precies datgene dat je eerder bij mij zocht: bevestiging. Maar toen je het had kwam het te dichtbij en rende je weg.
Voor mij was er geen voorbereiding op het einde. Ik geloofde dat, wat er ook zou veranderen, de verbondenheid zou blijven bestaan. Dat de band die er was, sterker zou zijn dan omstandigheden of vormen. Maar dat bleek niet zo. En dus sta ik hier, pas later landend in de realiteit.
Dat maakt het niet minder pijnlijk. Integendeel: juist omdat ik zoveel voor je voel, voel ik ook de behoefte dit uit te spreken. Want liefde verandert niet in afkeer, alleen omdat een ander wegloopt. Liefde blijft, en daarom blijft ook de spiegel bestaan, al geef je mij het gevoel van afkeer wel.
Wat ik zie, is iemand die zichzelf sloopt door altijd maar door te gaan. Iemand die rust en heling nodig heeft, maar dat niet toelaat. En ik voel zorg, zelfs nu. Want uitputting en onverwerkte pijn laten zich niet voor altijd wegduwen.
Het diepste blijft dit: ik heb in mijn leven nog nooit zo diep gevoeld als bij deze verbinding. Het ging niet om een rol, een etiket, of een vorm. Het ging om de puurheid, de intensiteit, de zielsverbondenheid. En juist daarom snijdt het zo diep dat iemand ervoor kiest weg te lopen.
Misschien moeten we het zien als een levensles. Jij was mijn spiegel, ik de jouwe. Het verschil is alleen dat ik er iets mee heb gedaan. Ik hoop dat jij dat ooit ook zult doen. Want wat er ook gebeurt, hoeveel afstand er ook is, hoe hard iemand ook vlucht... Echte verbinding laat zich niet ontkennen.
En misschien is dat wel de essentie: dat ik, ondanks alles, trouw blijf aan mezelf. Ook als dat betekent dat ik leegte moet verdragen. Ook als dat betekent dat ik jou moet loslaten. Want alleen zo blijft er ruimte voor liefde die wél echt is.
Ik deel dit niet om schuld te leggen, maar om eerlijk te zijn. Want trouw blijven aan jezelf betekent ook uitspreken wat je voelt, zelfs als het ongemakkelijk is. Misschien leest degene voor wie dit ooit bedoeld was het nooit. Maar misschien herkent iemand anders zich juist precies hierin, en voelt zich daardoor een beetje minder alleen.