Een jaar geleden zei hij voor het eerst voorzichtig: “Luv ya.”
In diezelfde nacht zei hij dat we iets hadden opgebouwd. Dat ik speciaal voor hem was. Dat we een mooie aanvulling op elkaars leven waren. Het waren geen losse woorden. Het waren zinnen die horen bij verbinding die groeit, niet bij iets vluchtigs dat vanzelf weer verdwijnt.
Tijdens zijn vakantie droomde hij zelfs dat hij mij aan zijn ouders voorstelde. Alsof zijn binnenwereld al bezig was mij een plek te geven in zijn echte leven. Hij had dat zelf niet eens door. En juist daarna begon de afstand.
Wat misschien nog wel het moeilijkste was: ik wenste niet eens een relatie of een vaste vorm. Ik wilde niets afdwingen, niets veranderen aan zijn leven. Het enige wat ik nodig had was erkenning van wat er tussen ons was. Dat we mochten blijven bestaan in elkaars leven. Naar elkaar omkijken. Weten dat die verbinding er mocht zijn. Dat was al genoeg.
Dat is wat het zo verwarrend maakt. Want dit was geen oppervlakkig contact. Dit was iets dat benoemd werd, gevoeld werd en opgebouwd werd. Iets dat betekenis kreeg voordat het stil werd.
Soms ontstaat afstand niet omdat iets niets was. Soms ontstaat afstand juist omdat het iets wás. Omdat gevoelens botsen met loyaliteiten, verantwoordelijkheden of angst voor wat er zou kunnen veranderen als je ze volgt.
En daarom is dit geen verhaal dat je zomaar vergeet. Het is een verhaal waarin twee mensen echt iets opbouwden, alleen niet op een plek waar het kon blijven bestaan.
Ik mis hem intens. Want ik hou vandaag nog steeds van hem… misschien wel meer dan ik een jaar geleden dacht. 💛