Er is een deel in ons dat nooit ouder wordt. Een zachte, nieuwsgierige kracht die verlangt naar verwondering, vrijheid en plezier. Dat deel noemen we vaak ons innerlijke kind. Niet als iets dat achter ons ligt, maar als een levend, ademend aspect van onze psyche; een gids die ons terugbrengt naar wie we werkelijk zijn, onder alle lagen van plicht, volwassenheid en overleven.
Wanneer je klein bent, leef je met een open hart. Je zegt wat je voelt. Je lacht zonder reden. Je huilt als iets pijn doet. Je droomt zonder grenzen. Maar naarmate we ouder worden, leren we dat ‘groot zijn’ iets anders vraagt: beheersing, aanpassing, controle. En zo raakt het speelse kind in ons langzaam overschaduwd. Niet omdat het verdwijnt, het is er nog steeds, maar omdat het niet langer veilig voelde om volledig zichtbaar te zijn. Toch klopt het af en toe weer aan. In dat ene moment waarop je lacht tot je buik pijn doet. Wanneer je iets doet wat nergens op slaat maar alles in je laat stralen. Wanneer je durft te spelen zonder publiek. Dat is je innerlijke kind.
Speelsheid is geen luxe. Het is essentieel voor mentale vrijheid. In een wereld vol verwachtingen, prikkels en prestaties, is het kind in jou degene die zegt: “Hé, je hoeft niet altijd sterk, goed of nuttig te zijn. Je mag ook gewoon zijn.” Door speels te zijn, geef je je zenuwstelsel een pauze. Je schakelt van overleven naar leven. Je brein maakt dopamine en oxytocine aan, waardoor je je veiliger, vrolijker en lichter voelt. Lichamelijk, emotioneel en zelfs spiritueel gebeurt er iets magisch als je het kind in jezelf toestemming geeft om weer mee te doen.
Je hoeft geen therapie te volgen om in contact te komen met je innerlijke kind. Vaak begint het met simpelweg toestaan wat ooit vanzelf ging. Lachen, spelen, gek doen, zonder reden. Bij mij komt dat kind regelmatig tevoorschijn in momenten die nergens toe hoeven te leiden, maar alles teweegbrengen. Zoals die zomeravond vorig jaar, liggend op het balkon van een vriend midden in hartje Rotterdam, met supersoakers in de hand om nietsvermoedende voorbijgangers nat te spuiten. We lagen te gillen van het lachen. Of wanneer mijn vriendin en ik onze jaarlijkse drankmomentjes hebben waarin we ons gedragen als pubermeisjes: alvast voordrinken, alles door elkaar mixen, shotjes maken 'op gevoel', dansen in de woonkamer. Omdat het kan.
We doen graag dingen die niet mogen (ons motto: “iedere dag iets doen dat niet mag”). Kattenkwaad is een levensstijl: kansloze prankcalls, wildvreemden een compliment geven dat zó random is dat ze even van hun apropos zijn. Midden in de nacht daten op een picnicktafel. En dit weekend nog: op een boot tijdens de Leidse Canal Pride, gewapend met waterpistolen, schietend op andere boten én op dansende mensen aan de kade. Vol in het moment. Vol in het kind. Juist dat soort momenten herinneren me eraan: vrijheid zit niet in grootsheid, maar in het durven klein zijn. In jezelf niet zo verdomd serieus nemen.
Toch is het niet altijd makkelijk om zo te leven. Mensen die hun eigen innerlijke kind al lang geleden hebben weggestopt, begrijpen het vaak niet. Ze zien speelsheid als kinderachtig, vrolijkheid als naïef en vrijheid als onvolwassen. Het zegt niets over jou, maar alles over wat zij in zichzelf niet durven toelaten. En juist daar is het innerlijke kind zo krachtig: het herinnert je eraan dat je niet minder volwassen bent als je lacht, speelt of voelt, je bent juist méér in contact met je menselijkheid.
Je innerlijke kind wil spelen, maar het wil ook gezien worden in pijn. Soms komt het naar boven in je volwassen leven via paniek, verdriet of de angst om afgewezen te worden. Dan vraagt het geen speelsheid, maar erkenning: “Zie je mij nog? Mag ik er zijn als ik me kwetsbaar voel?” Juist door in liefdevolle verbinding te blijven met dat deel in jezelf, leer je opnieuw wat echte vrijheid betekent. Niet de vrijheid van losbreken uit alles, maar de vrijheid om jezelf te zijn. Helemaal, rauw en puur.
De volgende keer dat je merkt dat je ‘moet presteren’, ‘serieus moet zijn’ of je emoties aan het onderdrukken bent, stel jezelf dan één simpele vraag: Wat zou mijn innerlijke kind nu doen? En misschien hoor je dan een stemmetje dat zegt:
“Stuur een gek dansfilmpje naar je beste vriendin.”
“Ga op je sokken door de woonkamer glijden.”
“Zet muziek uit 2003 op en playback voor de spiegel alsof je op Pinkpop staat.”
“Laat je niet tegenhouden door schaamte. Doe het gewoon. Omdat het grappig is. Omdat het voelt alsof je weer leeft.”
Of misschien zegt het gewoon: “Ik wil even vastgehouden worden.”
Wat het ook is... Luister. Want dat kind in jou weet vaak beter dan jij wat je nodig hebt om écht te leven.
