Ik nam afscheid, maar ik mis je nog steeds

Ik nam afscheid, maar ik mis je nog steeds

Ik nam afscheid, maar alles in mij wil nog naar jou toe.

Op 21 augustus stuurde ik je een afscheidsbericht. Het waren mijn woorden, mijn besluit, mijn grens. Maar mijn gevoel was nergens naartoe.

Een maand eerder hadden we elkaar nog gezien, op de dag van mijn tattoo. Daarna heb ik veel gehuild.

God, wat mis ik je.

Ik mis je zo dat ik soms alleen nog maar die woorden heb. Geen mooie uitleg. Geen zin die precies beschrijft hoe het voelt. Alleen dit: ik mis je. Ik wil je dichtbij. Ik hou nog steeds van je.

En van jou kwam geen woord.

Geen antwoord op mijn afscheid. Niets waaraan ik kon horen waar jij stond. Ik had je verteld wat er in mij leefde, maar wat er in jou leeft, bleef stil.

Wat is het?

Sluit je je af omdat jij ook voelt dat ons verhaal niet klaar is? Ben je bang dat het je dagelijks leven verstoort als je mij weer binnenlaat? Dat er iets opengaat wat je daarna niet zomaar meer dicht krijgt?

Duw je me weg omdat je me nog voelt?

Of ben je al over me heen?

Ik kan het me niet indenken. Dat wat in mij nog zo aanwezig is, bij jou misschien verdwenen is. Dat ik je nog zo kan missen terwijl jij mij misschien niet meer mist.

Maar ik kan niet in je kijken.

We hebben elkaar nog op Instagram. Na mijn afscheidsbrief kwam je veelvuldig online en begon je mijn stories weer te bekijken.

Ik zag je naam tussen de kijkers staan.

Afgelopen week plaatste ik acht stories. Wetende dat je zou kijken, zette ik er één tussen met een gedicht. Over iemand die je niet zocht toen je hem ontmoette. Over samenzijn dat voelt alsof een deel van je al die tijd op die ander heeft gewacht. Over een hart dat iemand vindt en daarna niet meer verder zoekt.

Jij zag die tekst.

En daar stopte je met doorklikken.

Precies daar.

Sindsdien kijk je niet meer zoals daarvoor. Als je mijn story opent, houdt het vrijwel meteen weer op.

Dat zie ik. Wat ik niet zie, is wat er op dat moment in jou gebeurt.

Raakt het je?

Herken je iets?

Wil je het niet lezen omdat je weet dat het over jou gaat?

Of geef ik betekenis aan iets wat voor jou nauwelijks betekenis heeft?

Als ik je niet zou roeren, zou je dan niet gewoon doorklikken? Als er niets meer is, waarom lijkt er dan telkens beweging te zijn wanneer ik iets van mijn gevoel laat zien?

Wie houdt wie voor de gek?

Beeld ik het me in? Of houd jij mij voor de gek door te doen alsof wij niets zijn?

Ik vind die vraag moeilijk om te stellen. Maar hij zit in me. Net als alle andere vragen waarop ik geen antwoord krijg.

Als wij niets zijn, waarom blokkeer je me dan nergens?

Waarom las je toch mijn bericht op Telegram?

Waarom kwam je in de dagen daarna meermaals online?

En waarom kijk je daar nu helemaal niet meer?

Ik krijg het idee dat je me wegduwt omdat er anders gevoelens in je opkomen die ik ook heb. Dat je afstand houdt van iets wat dichtbij zou kunnen komen zodra je het toelaat.

Dat is wat ik denk.

Ik weet niet of het waar is.

We herkenden elkaar in zoveel. En ik denk dat we elkaar ook hierin herkennen. In het verlangen. In het gemis. In dat gevoel dat er nog iets is, ook nu we elkaar niet spreken.

Of vergis ik me.

Zeg het me.

Want ik weet niet hoe ik moet begrijpen dat we elkaar zo konden herkennen en ik je nu moet proberen te lezen in een bekeken story, een geopend bericht, een online status.

Ik wil je horen.

Jouw woorden. Wat jij voelt. Wat jij bedoelt. Ook als het anders is dan wat ik voel.

Nu blijven mijn vragen bij mij. Ik stel ze aan jouw stilte en hoor alleen mezelf.

Ik stuurde je die afscheidsbrief omdat ik mezelf moest begrenzen.

Maar ik wil niets liever dan jouw lippen op de mijne. Mijn gezicht dicht bij het jouwe. In je ogen kijken en erin verdrinken. Je kunnen aanraken terwijl ik je vertel hoeveel ik je heb gemist.

Dat verlangen is er nog.

Naast mijn afscheid.

Naast de afstand.

Naast alles wat ik niet weet.

Ik kan je vertellen wanneer je keek en waar je stopte. Ik kan je vertellen dat je mijn bericht las en dat er geen antwoord kwam.

Maar daarmee heb ik je nog niet gehoord.

Ik weet alleen hoe het aan mijn kant is.

Hoeveel ik heb gehuild. Hoe graag ik bij je wil zijn. Hoe moeilijk ik het vind om afscheid te nemen van iemand van wie ik nog steeds zoveel hou.

Op 21 augustus stuurde ik je een afscheidsbericht.

En ook nu ik dit schrijf, zou ik het liefst mijn armen om je heen slaan.

Ik hou onverminderd veel van jou.

Ik nam afscheid, maar alles in mij wil nog naar jou toe.