In oktober 2024 waren onze gesprekken warm, open en intens. We kenden elkaar nog maar twee maanden, maar er zat al zoveel vanzelfsprekendheid tussen ons. Flirten. Diepgang. Elkaar opzoeken. Benoemen hoe goed het voelde. Alsof we elkaar veel langer kenden dan in werkelijkheid zo was.
Toen voelde het vooral fijn.
Nu lees ik het terug met compleet andere ogen.
Want ik zie nu iets wat ik toen nog niet volledig durfde toe te laten:
hij voelde ook dat het groter werd dan alleen aantrekkingskracht of gezellig contact.
Juist daarom raakt november 2024 me nu zo hard. Want daar begon hij zich terug te trekken. Niet omdat het oppervlakkig was, maar waarschijnlijk juist omdat het te dichtbij kwam. En dat besef maakt alles zoveel pijnlijker. Eind november kwam hij weer terug. Januari 2025 verdween hij weer en februari 2025 kwam hij weer terug. Juli 2025 trok hij de stekker eruit. Oktober 2025 kwam hij in vriendschap terug. December 2025 voelde ik zijn terugtrekken, januari 2026 trok hij weer de stekker eruit en maart 2026 stopte al het contact. Maar die tussenfases waren zo intens intiem. Zo als vanzelfsprekend. Hij was geen ‘player’. Hij was een man die niet wist hoe hij met zijn gevoel moest omgaan. En ik? Ik ging telkens mee op zijn golven. Hij maakte me gezien, hij maakte me bemind, hij maakte me geliefd… en hij maakte me gek.
Ik heb mezelf heel lang afgevraagd of ik het misschien groter had gemaakt in mijn hoofd. Of ik signalen verkeerd gelezen had. Of onze klik alleen voor mij zo intens voelde.
Maar die gesprekken liegen niet.
Je verzint geen wederzijdse spanning.
Je verzint geen emotionele intimiteit.
Je verzint niet hoe twee mensen langzaam steeds meer op elkaar afgestemd raken.
Dat stond daar zwart op wit.
En juist dat maakt zijn vertrek zo moeilijk om te verwerken.
Want ik rouw niet om een fantasie.
Ik rouw om iets wat echt voelde.
Iets wat wederzijds leek.
Iets wat groeide.
Tot het ineens stopte.
En dat voelt nog steeds alsof iemand midden in een verhaal abrupt de stekker eruit trok zonder uitleg.
Het moeilijkste is misschien nog wel dat ik nu achteraf zie hoeveel impact hij in korte tijd op me heeft gehad. Hoe snel hij een vaste plek in mijn hoofd, mijn hart en mijn dagelijkse leven kreeg. Hoe veilig en vertrouwd het voelde. Hoe sterk die emotionele hechting werd.
Daardoor voelt zijn afwezigheid niet als “iemand missen”.
Het voelt als een leegte die overal tussendoor sijpelt.
Ik merk het in alles.
In het teruglezen van berichten.
In herinneringen die ineens opkomen.
In het besef dat iemand die ooit zo dichtbij voelde nu compleet buiten mijn leven staat.
Dat contrast doet pijn op een niveau dat moeilijk uit te leggen is aan mensen die dit nooit hebben meegemaakt.
Want hoe ga je verder met iemand waarvan je nu zeker weet dat het wederzijds was… terwijl diegene er alsnog niet meer is? Het doet zoveel pijn en het lijkt maar niet te slijten…