Ik begrijp niet hoe je mij zó kunt negeren.
Niet na alles. Niet na wat er tussen ons is gebeurd. Niet na wat mijn lichaam, mijn hoofd en mijn hart daarna hebben moeten dragen.
Jij weet wat mijn EUG met mij heeft gedaan. Jij weet dat mijn hele fundament is losgekomen. Dat mijn wereld niet gewoon even wankelde, maar volledig onder me vandaan is geslagen. En nu, anderhalf jaar later, sta ik nog steeds tussen de brokstukken van iets waar jij onderdeel van was.
En jij kijkt niet eens meer om.
Dat is wat mij kapotmaakt.
Niet alleen dat je doorgaat met je gezin. Dat snap ik. Natuurlijk snap ik dat. Je hebt een leven, kinderen, verantwoordelijkheden. Maar wat ik niet begrijp, is dat je blijkbaar wél ruimte hebt voor afleiding. Voor vertier. Voor communicatie met andere vrouwen. Voor luchtigheid, aandacht en spanning.
Maar voor mij is er niets.
Geen blik. Geen erkenning. Geen zachtheid. Geen menselijkheid.
Hoe kan dat?
Hoe kun je ooit zeggen dat je van me hield en me daarna behandelen alsof ik niets ben? Hoe kun je weten wat dit alles met mij heeft gedaan en toch doen alsof mijn pijn niet bestaat? Hoe kun je doorgaan alsof ik een hoofdstuk ben dat je simpelweg hebt dichtgeslagen, terwijl ik nog iedere dag leef met de gevolgen?
Ik vraag niet om je leven.
Ik vraag niet om beloftes.
Ik vraag niet om een toekomst.
Maar ik begrijp niet hoe je mij zó kunt laten vallen.
Alsof ik niet echt was.
Alsof wij niet echt waren.
Alsof wat er met mij is gebeurd losstaat van jou.
En dat doet zo ongelooflijk veel pijn.
Want jij bent verdergegaan.
En ik probeer nog steeds overeind te blijven in de nasleep van iets wat mij vanbinnen heeft opengebroken.
Dat jij mij geen blik meer waardig gunt, terwijl je ooit zei dat je van me hield, is iets wat ik met geen mogelijkheid kan begrijpen.
De pijn is er nog dagelijks en zelfs de scherpe randjes gaan er niet vanaf. Ik word er gek van. Hoe kan je me zo laten zitten onder het excuus van een schuldgevoel naar je thuisfront terwijl je met anderen gewoon ermee doorgaat? Ik voel me zo enorm in de steek gelaten en het verscheurt me nog iedere dag omdat je gewoon niet eerlijk bent.