Mijn tante wordt in maart 80. Ze ligt in het hospice met alvleesklierkanker. En haar lichaam verzwakt, maar wie haar meemaakt, ziet in haarzelf nog altijd de levendige vrouw die ze is. Scherp, lekker direct, humorvol, bij de tijd. Behalve op het digitale vlak misschien, maar verder echt een vrouw van nu. Je zou nooit zeggen dat ze bijna 80 is. En je zou al helemaal niet zeggen dat de kans dat ze die 80 daadwerkelijk haalt, vrijwel uitgesloten is, omdat alvleesklierkanker zo verwoestend en genadeloos is.
En toch is het zo. En dat raakt me. Want ergens had ik altijd het idee dat ouder worden betekent dat je een ander mens wordt. Dat je zachter wordt, dat je je makkelijker neerlegt bij wat er komt, dat je de zwaarte van het leven meer kunt dragen omdat je het “allemaal al gezien hebt”. Maar zo werkt het niet.
Ouder worden verandert niet je kern. Je blijft dezelfde mens die je altijd was. Met dezelfde manier van lachen, dezelfde trekjes, dezelfde gevoeligheden en dezelfde angsten. Natuurlijk, je verzamelt wijsheid en levenservaring, maar die maken je niet immuun voor verdriet of pijn. Soms maakt het je er zelfs gevoeliger voor, omdat je beter weet wat er op het spel staat. Dat zie ik nu zo duidelijk bij mijn tante. Het leven laat haar niet zomaar los, en zij laat het leven ook niet zomaar los. Want onder alle lagen van leeftijd, ziekte en afscheid blijft gewoon diezelfde krachtige, warme, levenslustige vrouw bestaan.
Ik gaf haar een agaatschijfje, en had er het woord Everglow op geschreven. Agaat staat symbool voor kracht, bescherming en stabiliteit. In haar context voelde het als een anker: iets dat haar helpt in de laatste, soms stormachtige fase van het leven, een herinnering dat haar kracht en warmte niet verdwijnen. Everglow, letterlijk “eeuwige gloed”, is de titel van een liedje van Coldplay, waarin gezongen wordt over een licht dat blijft branden, zelfs wanneer iemand er zelf niet meer is. Het gaat over de warmte die iemand achterlaat, de blijvende indruk van liefde en aanwezigheid die niet dooft, of dat nu een vertrek in de liefde is, of iemand die deze wereld verlaat. Voor mij op beide fronten een actueel thema. Het woord draagt de belofte in zich dat de essentie van een mens niet eindigt met het lichaam, maar als een zachte gloed blijft voortbestaan. Een innerlijk vuur dat niet uitgaat, maar zich verspreidt in herinneringen, in gebaren, in alles wat iemand heeft gedeeld.
Voor mij symboliseert dat woord wat ik voor mijn tante hoop: dat haar energie, haar kracht en haar levenslust niet verloren gaan, maar als een everglow voelbaar zullen blijven, zichtbaar in onze herinneringen en voelbaar in ons hart.
Want misschien is dat wel de echte troost in ouder worden en in afscheid nemen: dat je diepste kern, je licht, je warmte nooit ophoudt te bestaan. Het verandert alleen van vorm.
