Er zijn momenten waarop ik voel dat ik iets zou moeten zeggen. Dat ik boos ben, of teleurgesteld, of simpelweg moe van het wiebelen. Momenten waarop een grens logisch zou zijn, gezond zelfs. En toch zeg ik niets. Niet omdat ik niet weet wat ik voel, en ook niet omdat ik mezelf onbelangrijk vind. Ik weet wie ik ben. Ik weet wat ik kan geven. Ik weet wat ik waard ben. Wat mij stilhoudt, is de angst om iets te verliezen wat voor mij wezenlijk is.
Wat het ingewikkeld maakt, is dat ik geen vorm zoek. Geen relatie, geen claim, geen toekomstplan. Ik zoek geen kader waar iets in moet passen. Wat ik zoek, is de verbinding die er is. Die soms zo vanzelfsprekend en voelbaar aanwezig is, en dan ineens weer wegvalt. Juist dat abrupte verdwijnen maakt het zo moeilijk om mijn plek te houden.
Onder mijn zwijgen zit geen twijfel aan mezelf, maar angst voor verlies. Niet zozeer voor de verbinding als abstract idee, maar voor hém als persoon. Omdat ik zie wie hij is onder zijn lagen van beschermen, relativeren en afstand nemen. Ik heb hem gezien op momenten waarop hij niet hoefde te schuilen. In zachtheid, humor, rust en oprechte aanwezigheid. Dat is geen projectie of wensdenken, dat is iemand die ik werkelijk heb ontmoet. En juist dat maakt loslaten zo pijnlijk. Ik rouw niet om een idee, maar om een mens die bestaat. Iemand die er soms volledig is, en dan weer verdwijnt achter zijn overleving.
Ik durf het soms niet te zeggen omdat ik voel dat hij balanceert. Alsof één verkeerd woord genoeg is om hem verder terug te laten trekken. Dus verzacht ik, relativeer ik, wacht ik, houd ik rekening. Niet om te manipuleren, maar om de verbinding niet te laten breken. Dat is geen zwakte, dat is liefde. Maar het wordt pijnlijk wanneer die liefde telkens moet buigen om te mogen blijven bestaan.
Wat ik mis, is geen belofte, geen vorm, geen zekerheid over morgen. Wat ik mis, is continuïteit. Het gevoel dat wat er is niet zomaar kan verdwijnen zonder uitleg. Dat nabijheid niet ineens omslaat in stilte. Dat ik niet steeds hoef te schakelen tussen hoop en loslaten. Ik mis de eenvoud van contact dat blijft, ook wanneer het even ongemakkelijk is.
Wat ik nu ervaar, is geen proces dat netjes vooruitgaat.
Het is simpelweg moeilijk. Moeilijk omdat ik niets zwaars probeer te maken. Ik vraag geen vorm, geen belofte, geen keuze. Ik voel alleen liefde voor iemand zoals hij is. En die liefde voelt voor mij niet beklemmend of gevaarlijk. Ze is zacht, eenvoudig en aanwezig. En juist daarom doet het pijn wanneer hij diezelfde liefde ervaart als iets wat hij moet controleren, begrenzen of wegduwen. Alsof voelen automatisch iets betekent, terwijl dat voor mij niet zo is.
Ik zie hoe hij het ingewikkeld maakt. Hoe hij zich terugtrekt, niet omdat er iets mis is, maar omdat hij bang is dat het te veel wordt. En ik sta daar dan met iets wat voor mij licht is, en voor hem blijkbaar zwaar. Dat verschil doet pijn. Niet omdat ik iets van hem wil, maar omdat ik wil dat hij begrijpt dat liefde niet altijd een last is. Dat nabijheid niet per se een dreiging hoeft te zijn. Dat voelen niet automatisch verplicht.
Ik ben me bewust van dit mechanisme. Meer niet. Vriendinnen zeggen me dat ik het moet afsluiten. Ik zou dat omgekeerd tegen hen ook zeggen. Maar dat bewustzijn is geen oplossing. Iets in mij voelt dat dit afsluiten nu niet klopt. Het is daarom voor nu simpelweg erkennen hoe moeilijk het is om van iemand te houden die liefde verwart met gevaar en hopelijk ooit de juiste ingang weten te vinden om dit gesprek wel te kunnen voeren.