Na een intense periode hebben we een tijd geen contact meer gehad. Dat contact is er nu wel weer. En toen we elkaar onlangs zagen, was de rust en vanzelfsprekendheid als vanouds. Alsof er geen tijd tussen had gezeten. De aantrekking en het gevoel zijn er nog steeds. Dat weet ik. Dat voelt hij ook. Tegelijk weet ik dat hij gekozen heeft voor zijn gezin en niet voor mij. Dat is een realiteit die ik onder ogen kan zien.
Ik kan erkennen dat het gevoel er is, en tegelijk dat we er niets mee hoeven of kunnen doen. Dat kan naast elkaar bestaan. Liefde hoeft voor mij geen vaste vorm te hebben om echt te zijn. Maar bij hem werkt het kennelijk anders. Hij lijkt zich schuldig te voelen over zijn gevoel, terwijl dat eigenlijk niet nodig is. Het gevoel mág er zijn, ook als er een grens ligt in gedrag en keuzes. Gevoel hou je niet tegen en is menselijk. Het hoeft dus ook niet weggeduwd te worden om loyaal te zijn.
Wat er tussen ons gebeurt, zit precies in dat spanningsveld. In de wisselwerking tussen nabijheid en afstand. Tussen voelen en controleren. Tussen openen en daarna weer verdwijnen.
Hij kan momenten van nabijheid toelaten. Warmte tonen, zelfs flirten. Aanraking zoeken. Zacht zijn. Zijn schild laten zakken. En dan, zodra het te echt wordt of te dichtbij komt, trekt hij zich terug. Verdwijnt hij. Wordt hij stil. Niet uit onwil, maar uit zelfbescherming. Omdat zijn systeem geleerd heeft dat afstand veiliger is dan blijven voelen.
Mijn systeem werkt anders. Ik hecht door afstemming. Door aanwezigheid. Door consistentie. Als contact wegvalt zonder uitleg, voelt dat voor mij niet als rust, maar als verlies. Stilte raakt bij mij aan verdriet. Niet omdat ik iets wil claimen, maar omdat mijn zenuwstelsel, in de relatie tot mensen die ik lief heb, verbinding nodig heeft om te reguleren. Ik voel diep. Als ik dat doe, dan verbind ik intens. Hij zag mijn vraag om duidelijkheid soms als ongeduld. Ik zocht alleen nooit een kant en klaar antwoord. Ik zocht alleen verbinding. Dat is geen ongeduld, dat is hoe mijn brein en lichaam werken. Daar komt bij dat ik ADHD heb, en dat versterkt dit proces. Mijn gevoelens zijn niet oppervlakkig of vluchtig, ze zijn juist intens en doorleefd. Waar mijn hoofd soms razendsnel begrijpt wat er gebeurt, blijft mijn emotionele systeem nog zoeken naar veiligheid. Bij mij loopt gevoel niet achter op inzicht, het loopt er soms dwars doorheen. Dat maakt dat ik sneller geraakt word door nabijheid, maar ook harder door afstand.
Ook hij heeft ADHD. Maar waar het zich bij mij uit in verdieping en intens voelen, uit het zich bij hem vaker in overprikkeling en afsluiten. Waar ik dichterbij wil om te reguleren, neemt hij afstand om controle te houden. We doen dus eigenlijk hetzelfde; onszelf beschermen. Maar we doen het in tegenovergestelde richtingen. En dat maakt deze dynamiek tegelijk zo krachtig én zo pijnlijk.
Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat hij niet zomaar iemand voor mij is. Hij is werkelijk specialer dan elke man die in mijn leven is geweest. Niet omdat hij perfect is, maar omdat hij mij heeft gezien op een manier die ik zelden heb ervaren. Omdat er rust was. Herkenning. Gelijkwaardigheid. Een vanzelfsprekendheid die je niet bedenkt, maar voelt. En juist dát maakt loslaten geen simpele keuze en afstand geen neutrale handeling.
Dit is geen verwarring over mezelf. Dit is rouw om iets wat uitzonderlijk was. Om nabijheid die echt was. Om een verbinding die niet verzonnen was en niet zomaar vervangbaar is. Dat maakt dat mijn hoofd het soms al begrijpt, maar mijn emotie daar nog niet altijd is.
Soms wiebel ik. Soms hoop ik, ook al weet ik beter. Soms doet stilte pijn, ook al begrijp ik rationeel waar die vandaan komt. Niet omdat ik iets wil afdwingen, maar omdat mijn systeem tijd nodig heeft om mee te bewegen met wat ik al weet. Verdriet is hier geen teken dat ik vastzit, maar dat ik iets waardevols heb gevoeld.
De overbrugging tussen onze patronen zit niet in harder proberen, maar in helderheid. In benoemen wat er gebeurt zonder verwijt. In grenzen in gedrag, niet in het ontkennen van gevoel. In nabijheid kunnen zijn zonder verwachtingen, en afstand kunnen nemen zonder te verdwijnen. Dat vraagt oefening. Bewustzijn. En eerlijkheid naar jezelf.
Ik blijf staan. Niet trekkend. Niet duwend. Maar aanwezig. In mijn helderheid en in mijn vermogen om liefde te voelen zonder mezelf te verliezen. Tenminste: ik weet dat dit is waar ik naartoe ga. Ik wéét wie ik ben in verbinding. Ik wéét ook wat ik nodig heb. Maar eerlijk is eerlijk: emotioneel ben ik daar nog niet altijd. Mijn hoofd begrijpt het al, mijn hart loopt soms nog achter en ik raak dan verscheurd door het verdriet. Niet doordat er geen relatie mogelijk is, niet doordat ik hem niet elke dag spreek, maar doordat het voelt alsof hij de verbinding dan laat gaan.
Dus misschien blijf ik nu nog niet altijd staan zoals ik dat uiteindelijk kan. Maar ik leer staan. Ik leer niet trekken. Ik leer niet duwen. Ik leer aanwezig blijven, ook als het verdriet er nog is, ook al ben ik er gevoelsmatig nog niet. Dat is een harde les die ik leer met vallen, opstaan, pijn en verdriet.
Liefde hoeft geen vaste vorm te hebben. Maar ze heeft wel eerlijkheid nodig. En daarin kies ik steeds bewuster om niet harder mijn best te doen, maar te blijven staan zonder mezelf te verliezen. Gedragsmatig lukt me dat steeds beter, gevoelsmatig nog niet.
Maar, het begint bij elkaar begrijpen. Voor mij in zien dat zijn terugtrekking geen afwijzing is, en voor hem in zien dat mijn behoefte aan contact geen claim is. Het zit in simpele dingen: benoemen wat er gebeurt. Zeggen “ik trek me even terug, maar ik ben niet weg” in plaats van verdwijnen. Zeggen “dit raakt me” in plaats van invullen en verdwijnen. Kleine zinnen, grote rust.
Ik hoop dat hij dit leert. Niet voor mij, maar voor zichzelf. Dat hij voelt dat nabijheid niet meteen gevaarlijk is. Dat zachtheid geen verlies van controle betekent. Dat gevoelens er mogen zijn zonder dat ze iets hoeven te betekenen. Pas dan kan onze dynamiek compleet worden. Of dat nu zakelijk, in vriendschap of toch ooit in liefde is.