Sinds ik thuiszit, valt me iets op waar ik vroeger nooit echt bij stilstond: ik ben veel minder ziek. En eerlijk? Dat verbaast me nog steeds. Vroeger was het bijna standaard. Verkoudheid hier, keelontsteking daar, een virus dat nét weer doorzette naar mijn longen. Gemiddeld was ik om de paar maanden wel ziek. Niet een beetje snotteren, maar echt ziek. Koorts, hoesten, complete energieloosheid. Mijn longen waren altijd mijn zwakke plek. Als er ergens een virus rondhing, leek mijn lichaam direct te denken: “Ja hoor, gezellig. Kom maar binnen.”

Toen ik in december 2024 uitviel na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap met een inwendige bloeding, werd mijn lichaam volledig stilgezet. Eerst letterlijk. Operatie. Bloedarmoede. Antibiotica. Ontstekingen. Longontsteking. Daarna vooral mentaal. Mijn leven veranderde compleet. En toch is het opvallende niet alleen wat er misging. Het opvallende is wat er daarna veranderde. Want ondanks dat ik nog steeds veel stress heb, word ik minder ziek.

Dat klinkt misschien tegenstrijdig. Want nee, ik zit niet thuis omdat alles ineens rustig en licht is geworden. Integendeel. Er zijn nog steeds zorgen. Mijn hoofd maakt nog steeds overuren. Alleen anders. De stress is minder continu lichamelijk opgejaagd. Ik hoef niet meer constant ergens heen. Niet meer vroeg op, door files, drukke ruimtes, sociale verwachtingen, geluiden, overprikkeling, verantwoordelijkheid en honderd dingen tegelijk in mijn hoofd. Ik leef veel langzamer. Niet altijd vrijwillig, maar wel merkbaar anders.

En misschien nog belangrijker: ik neem tijd wanneer mijn lichaam daarom vraagt. Als ik moe ben, rust ik vaker uit. Als ik me beroerd voel, ga ik niet alsnog door alsof mijn lichaam een irritant bijprogramma is dat even moet zwijgen. Ik plan minder vol. Ik probeer druktes te vermijden. Ik sta minder in grote menigtes en minder in slecht geventileerde ruimtes waar virussen vrij spel hebben. Pas nu begin ik me af te vragen hoeveel invloed dat eigenlijk heeft gehad op mijn weerstand.

Want we doen vaak alsof stress alleen iets mentaals is. Alsof vermoeidheid “gewoon moe zijn” betekent. Maar een lichaam onder langdurige spanning functioneert anders. Je slaapt anders. Je herstelt anders. Je immuunsysteem krijgt minder ruimte. Je ademhaling verandert. Je zenuwstelsel staat voortdurend alert. En misschien herkennen meer mensen dit zonder dat ze het doorhebben. Dat je altijd nét moe bent. Dat je vrije dagen nodig hebt om te herstellen van je werkdagen. Dat je bij elk virus aan de beurt bent. Dat je lichaam steeds minder reserve lijkt te hebben. Dat je eigenlijk continu over je grenzen leeft, maar het zo gewend bent geraakt dat het normaal voelt.

Bij mij begon dat besef pas toen mijn leven stilviel. Want hoe gek het ook klinkt: ik heb nog steeds stress, maar mijn lichaam leeft niet meer permanent in dezelfde overlevingsstand als vroeger. Er zit meer ruimte tussen de belasting. Meer herstelmomenten. Meer stilte. Meer tijd. En blijkbaar maakt dat verschil.

Daarnaast probeer ik meer rustmomenten in te bouwen, beter te slapen en mijn agenda niet meer zo vol te proppen als vroeger. Want ik begin steeds meer te geloven dat gezondheid niet alleen zit in wat je slikt of eet, maar vooral in hoe je leeft. Misschien onderschatten we collectief hoeveel impact voortdurende druk, overprikkeling en altijd “aan” staan op een lichaam hebben. Zeker in een maatschappij waarin rust nemen bijna voelt als falen en waarin doorgaan vaak wordt bewonderd.

Maar een lichaam houdt geen excelbestand bij van hoeveel verantwoordelijkheden je hebt. Het reageert gewoon op belasting. Op spanning. Op herstel. Of juist het gebrek eraan. En misschien is dat wel de grootste les die deze hele periode me heeft gegeven. Dat ik, ook als ik straks weer volledig werk, niet meer terug wil naar hoe het was.