Vandaag ben ik veertig geworden. Een mijlpaal, zeggen ze. Een moment van reflectie, van trots, van vieren. Maar als ik eerlijk ben, voel ik vandaag vooral iets anders. Boosheid. Niet een beetje, niet subtiel, maar zo’n allesoverheersende boosheid die onder je huid gaat zitten en waar je geen kant mee op kunt. Omdat je het niet kwijt kunt bij degene waar het eigenlijk hoort.
Het afgelopen jaar heeft me meer gekost dan ik had verwacht. Verdriet. Verlies. Loslaten. En misschien nog wel het moeilijkst: het loslaten van iemand die voelde als mijn persoon, in welke vorm dan ook. Sommige mensen raken je op een plek waar niemand eerder kwam. En sommige mensen blijven belangrijk, ook als ze niet meer naast je lopen. Dat wist ik al. Maar wat ik niet wist, is hoe het voelt als diezelfde persoon je op een dag als vandaag… gewoon laat zitten.
Geen bericht. Geen felicitatie. Niet eens een simpele like op een foto waarop letterlijk staat dat ik jarig ben. Je ziet het. Je bent online. En je kiest er bewust voor om niets te doen. Laat dat even binnenkomen.
Ik stond ooit in een winkel, taart uit te zoeken voor jouw verjaardag. Niet omdat het moest, maar omdat jij belangrijk voor me was. Ik gunde je dingen, zonder voorwaarden, zonder iets terug te verwachten. Ik gaf je ruimte, begrip, zachtheid. Zelfs toen het ingewikkeld werd. Zelfs toen het pijn deed. En wat krijg ik ervoor terug? Stilte.
Ik heb je woorden teruggelezen. Alles wat je ooit zei. Hoe je naar me keek. Wat je voelde. Wat ik voor je was. En ik vraag me oprecht af: wat is dat allemaal waard geweest? Want iemand kan van alles zeggen. Iemand kan je laten geloven dat je bijzonder bent, dat je ertoe doet, dat je gezien wordt. Maar als het erop aankomt, en iemand kan het niet eens opbrengen om je te feliciteren op je 40e verjaardag… wat zegt dat dan?
Ik heb je verdedigd. Voor mezelf, voor anderen. Ik heb dingen goedgepraat die eigenlijk niet goed te praten waren, omdat ik geloofde dat het uit een goed hart kwam. Zelfs toen het me brak. Zelfs toen ik zwanger van je was. Zelfs toen mijn lichaam me letterlijk in de steek liet en het misging. Zelfs toen ik er bijna niet meer was. En zelfs toen bleef ik jou begrijpen.
Dus nee, dit gaat niet over een gemiste felicitatie. Dit gaat over het moment waarop alles samenkomt. Waarop ik ineens zie hoe scheef het eigenlijk was. Hoeveel ik gaf. Hoeveel ik droeg. En hoe weinig er uiteindelijk tegenover stond.
En dat maakt me boos. Niet omdat ik iets terug verwachtte, maar omdat er blijkbaar niet eens het minimale vanaf kan. Niet eens een klein gebaar. Niet eens “ik zie je nog”.
En misschien is dat nog wel het pijnlijkst. Niet wat er is gebeurd, maar wat er niet kwam. Niet wat er gezegd werd, maar wat er uitbleef. Niet wat ik voelde, maar wat er nooit werd beantwoord.
Vandaag ben ik veertig. En ergens had ik gedacht dat dit een dag zou zijn waarop ik me gezien zou voelen. Gewaardeerd. Misschien zelfs een beetje geliefd. Maar in plaats daarvan voelt het stil. Leeg, op een plek waar ooit iets zat dat klopte.
En dat is de waarheid van vandaag. Geen mooie les. Geen afgerond verhaal. Alleen het besef dat iets wat voor mij echt was… voor de ander blijkbaar niet genoeg was om voor op te komen.