Ik heb nooit eerder iemand ontmoet zoals jij.
Iemand bij wie mijn lichaam vanzelf rustig werd. Bij wie mijn schouders zakten zonder dat ik het doorhad. Bij wie ik niets hoefde uit te leggen om begrepen te worden. In jouw aanwezigheid kwam mijn hele lijf los, alsof het eindelijk wist: hier hoef ik me niet meer groot te houden.
Dat had ik nog nooit eerder zo gevoeld.
Ik mis jou.
Niet alleen gesprekken. Niet alleen berichten. Ik mis hoe het was om naast je te zitten zonder iets te hoeven zeggen. Hoe jouw aanwezigheid genoeg was om rust te voelen in mij.
Ik mis jouw blik.
De manier waarop je keek alsof je me echt zag. Alsof er tussen ons iets bestond dat geen uitleg nodig had om waar te zijn.
Ik mis jouw aanraking.
Niet alleen je handen. Maar hoe mijn lichaam reageerde op jou. Hoe vanzelfsprekend nabijheid voelde. Hoe ik bij jou kon zijn zonder spanning. Zonder afstand. Zonder twijfel.
Ik mis hoe wij samen stil konden zijn.
Dat is misschien wel wat het meeste pijn doet. Dat soort stilte ontstaat niet zomaar. Dat ontstaat alleen wanneer twee mensen elkaar ergens herkennen waar woorden niet meer nodig zijn.
En precies die stilte voelt nu leeg.
Wat ik misschien nog wel het meeste mis, is hoe dichtbij jij voelde.
Ik wil soms niets liever dan weer in jouw armen liggen. Je adem voelen. Je ruiken. Mijn hoofd tegen je aan leggen zoals toen. Even terug naar dat moment waarop alles stil werd zodra jij er was.
Ik zou je zo graag willen vertellen hoeveel ik van je hou.
Niet om iets van je te vragen.
Niet om iets terug te krijgen.
Maar omdat dat gevoel er gewoon is.
Sinds jij er niet meer bent in mijn dagen merkt mijn lichaam het eerder dan mijn hoofd. Alsof een deel van mij je nog steeds verwacht. Alsof jouw aanwezigheid ergens net buiten bereik blijft hangen.
Ik mis jouw energie.
Ik mis hoe dichtbij je was. Hoe vanzelfsprekend het voelde dat jij er was. Hoe echt het was tussen ons, zonder dat we daar moeite voor hoefden te doen.
Soms gaat de wereld gewoon verder terwijl een deel van mij nog steeds weet hoe het voelde met jou.
Ik heb nooit een vorm van je verwacht.
Geen keuze. Geen toekomst. Geen belofte.
Alleen jouw aanwezigheid.
Omdat wat er tussen ons bestond voor mij genoeg was om echt te zijn.
En misschien is dat wel waarom het zo’n pijn doet dat jij er nu niet meer bent.
Omdat ik je nog steeds mis.
Omdat mijn lichaam je nog steeds herkent.
Omdat ik soms alleen maar terug wil naar jouw armen.
En omdat ik niet weet hoe ik je moet loslaten terwijl alles in mij nog steeds voelt hoe het was met jou. 💔