Er zijn wel honderd manieren waarop ik je mis en geen daarvan zit alleen in mijn hoofd. Ik mis je in momenten waarop niemand ziet dat ik aan je denk, in reflexen die nergens meer heen kunnen, in kleine dingen waarvan ik vroeger vanzelf wist dat ik ze met je zou delen. Maar ik mis je vooral in mijn lichaam, in hoe mijn adem veranderde zodra jij dichterbij kwam, in hoe mijn huid al wist dat jij er was nog voordat je me aanraakte. Ik mis hoe jouw handen nooit zochten maar al wisten, hoe je me aanraakte alsof mijn lichaam geen raadsel voor je was maar iets wat je instinctief begreep. Ik mis hoe je de tijd nam, hoe je me liet verdwijnen in wat er tussen ons gebeurde, hoe jouw vingers me zacht maakten op plekken waar ik normaal sterk bleef. Ik mis hoe jouw mond me stil kon maken zonder dat daar woorden voor nodig waren en hoe jij precies wist wanneer je moest vertragen en wanneer juist niet. Ik mis hoe vanzelfsprekend verlangen tussen ons was, hoe mijn lichaam zich naar je toe draaide zonder dat ik daarover hoefde na te denken, hoe jij me liet voelen dat ik niet alleen gezien werd maar gewild. Ik mis hoe mijn huid nog steeds weet hoe jij voelde en hoe mijn lichaam soms nog reageert alsof jij er nog bent. Ik mis hoe dichtbij jij kwam zonder twijfel en hoe ik mezelf bij jou niet hoefde tegen te houden. Ik mis hoe jij spanning kon opbouwen zonder haast, hoe je me aankeek terwijl je me aanraakte alsof je wilde zien wat je met me deed, hoe mijn lichaam zich veilig voelde in jouw handen en tegelijk wakker werd op een manier die niemand anders ooit zo heeft gedaan. Ik mis hoe vanzelfsprekend het voelde om je te willen en hoe vanzelfsprekend het voelde dat jij mij wilde. Ik mis hoe mijn lichaam jou herkent terwijl jij er niet meer bent en hoe sommige herinneringen niet verdwijnen maar blijven zitten in mijn spieren, in mijn huid, in mijn adem. Ik mis hoe dicht wij bij elkaar waren zonder dat daar woorden voor nodig waren en hoe iets wat zo echt voelde nu nergens meer lijkt te bestaan behalve in mij. En misschien is dat wel de eerlijkste vorm van missen die er bestaat, dat mijn hoofd rationeel afscheid kan nemen maar mijn lichaam en hart dat niet kunnen.
